Zagubieni w Rzymie.

Trzy miesiące. Tyle czasu przymierzałem się do napisania recenzji ostatniego filmu Allena -  „Zakochani w Rzymie”. Kraków obklejony wielkimi plakatami, przystanki upstrzone posterami, wszystko to rozbudziło moją wyobraźnię na długo przed pojawieniem się filmu w kinach. Dałem się ponieść fali entuzjazmu i zacząłem nawet roić o sprowadzeniu Allena do naszego miasta. Nadszedł czas premiery i gorzkiego rozczarowania. Film nie powalił na kolana, więcej – był po prostu przeciętny. Wcześniej zachłysnąłem się dorobkiem twórczym neurotycznej duszy i uparcie starałem się znaleźć odpowiedź, dlaczego Allen popełnił swoje ostatnie dzieło.

Zakochani w Krakowie.

Na scenie stoi niewysoki chłopak w wieku dwudziestu kilku lat. Stoi naprzeciwko mikrofonu i wzrokiem ogarnia zebraną publikę. Kiedy powitalna owacja przygasa, rozgląda się zdenerwowany i poprawia duże okulary. Cierpi na ewidentny syndrom ciasnego kołnierzyka. Wreszcie niepewnym głosem zaczyna mówić, oddech zdradza jego stres, ale mimo wszystko, publiczność co dwa, trzy zdania wybucha śmiechem.